رباعي هايي از جليل صفر بيگي: 

            

             روزي كه يكي بود و فقط سرمد بود

             درياي وجود غرق جذر و مد بود

             عقل امد و زاده شد همه عالم از او

             عشق است كه لم يلد ولم يولد بود

 

             ما با دل مان هنوز مشکل داریم

             صد سنگِ بزرگ در مقابل داریم

             معشوق ، خودش می بُرَد و می دوزد

             انگار نه انگار که ما دل داریم

 

            تا كي دل خسته زنگ بايد بخورد

            هي تهمت ننگ و نام بايد بخورد

            عاشق بشويم هرچه بادا بادا

            گاهي سر ما به سنگ بايد بخورد.

             

 

            من اب گذشته از سرم ، ميگويم

            من عاشقم، احمقم،خرم مي گويم

            انگار كه چاره اي ندارم ديگر

            من اسم تو را به مادرم ميگويم

 

           ما اين كم و كاست را نمي دانستيم

           دل، آنچه كه خواست را نميدانستيم

           باور كن اگر عنايت عشق نبود

           دست چپ و راست را نمي دانستيم

         

          


         ساز غوغايي و دل اهنگ توست

            يار بي رنگ غزل همرنگ توست

            رفتي اما جان چشمانت بگو

            حس نكردي يك نفر دلتنگ توست؟    

                                                  معصومه نيكوگفتار


   متاسفانه شاعر اين شعرها را نميدونم كيه!

         

             اين پنجره ها براي پرواز كم است

             با اين همه وسعت،اسمان بازكم است

             بعد از تو هزار بار عاشق شده ام

             پايان تو را اين همه اغاز كم است

 

             گفتي كه دگر در تو چنان حوصله اي نيست

             گفتم كه مرا دوست نداري گله اي نسيت

             رفتي و خدا پشت و پناخت ، به سلامت

             بگذار بسوزد دل من، مسئله اي نيست

   

             يك جام پر از شراب دستت باشد

             تا حال من خراب دستت باشد

             اين چند هزارمين شب بي خوابي ست

             اي عشق فقط حساب دستت باشد

 

             وقتي غزلي سرود،عاشق شده بود

             انگار خودش نبود، عاشق شده بود

             افتاد و شكست، زير باران پوسيد

             ادم كه نكشته بود، عاشق شده بود

 

                   

           

            دل بسته به سكه هاي قلك بوديم

            دنبال بهانه هاي كوچك بوديم

            روياي بزرگ تر شدن خوب نبود

            اي كاش تمام عمر كودك بوديم

 

            دخترك، مست پيش مي ايد

            كوزه در دست پيش مي ايد

            عاشقي جرم نيست اي مردم

            اتفاق است پيش مي ايد

 

            یک عشق٫ یا به قول شما یک گناه زشت

           یک دوزخ موقتی از هیزم بهشت

           نه٬ من هنوز هم به شما فکر میکنم

          نفرین به هر چه عشق و لعنت به سرنوشت!

 


 رباعي هايي از ميلاد عرفان پور:

         

           هرچند كه از جوش و خروشش سخن است

           يك عمر نفهميد كه دريا كفن است

           ماييم كه مشتاق صعوديم اي كوه!

           تنها هنر رود فرود امدن است

 

 

           اینجا فوران زندگی ... آنجا مرگ

           مانده است در انتظار انسانها مرگ

           یک روز به دیدار شما می آیم

            این نامه برای زنده ها .

                                         امضا مرگ!

 

            دریای تب مرا کف آلود کنید

            خود را به هوای دیدنم رود کنید

            چشمان حسود ، کور . عاشق شده ام

             اسفند برای دل من دود کنید

 

              (یک ... دو ...سه ...چهار ) شمردم با شک

              آهسته به دنبال تو گشتم با شک

              حالا که بزرگتر شدم فهمیدم

               تمرین جداییست قایم باشک

 

                امروز که آیینه جوابش سنگ است

                در ذهن زمانه عاشقی هم ننگ است

                هر کس که نداند تو خودت می دانی

                 آقا به خدا دلم برایت تنگ است

 

                 ايينه، زلال، نرم ، مرمر ،دل تو

                 يك دهكده لبريز كبوتر ذل تو

                 من قلك عشق خويش را ميشكنم

                 يك خانه اجاره ميكنم در دل تو!

 


رباعی هایی از بیژن ارژن:

 

       بيچاره تر از عالم و آدم هستيم
             ماتم زده اي مثل محرّم هستيم
             نه گندمي و نه يار گندم گوني
             ما هم دلمان خوش است آدم هستيم
 

                   1du45fl1co2yl9xpg.jpg

               آن روز که رفتن تورا میدیدم

               از گریه چو برگ بید میلرزیدم

               ترس من از ان بود که روزی بروی

               امد به سرم از انچه می ترسیدم

 

              هر روز دروغ بیشتر خواهد شد
              باغ از پی باغ بی‌ثمر خواهد شد

              این شاخه‌ی راست هم دروغی‌ست بزرگ
              فرداست که دسته‌ی تبر خواهد شد

 

              یک روز بلا بر سرمان می بارند

              یک روز دگر عزیزمان می دارند

              کس هیچ ندانست و نخواهد دانست

              فردا چه به روزگارمان می ارند

 

              در دفتر ابر ، برگ باران تازه ست

              چون عشق که ماندگار و بی اندازه ست

              من با تو خوشم برای حرف مردم

              یک گوش در است و دیگری دروازه ست

 

             ما شاخه ای از ایل شقایق هستیم

             با دردسر عشق موافق هستیم

             در پرده چرا سخن بگویم؟ حاشا!

             بگذار بدانند که عاشق هستیم!

 

 


 


موضوعات مرتبط: شعر

تاريخ : سه شنبه 23 فروردین1390 | 0:16 | نویسنده : محمد حاجیان |
.: Weblog Themes By VatanSkin :.